فیلم خورها به بهشت نمی روند

ماییم چند دراز کشنده ی فیلم نگاه کننده ی مالامال خوش

 

حالا قرار که نیست تو این بلاگ فقط و فقط فیلم معرفی کنیم ....
یکم درد دل در راستای فیلم بازی هم پر بی راه نیست
چی ؟ کی ؟ چی پرسیدی؟ من از سینما دل درد گرفتم ؟ نه عزیزم دل درد نیست کمر درده ....

نگاه نکن ، نفس بکش . این عطر خوش سینماست

INGLOURIOUS BASTERDS

ارازل بی آبرو

کارگردان : کوئنتین تارانتینیو

اگه یه بهونه ی خوب برای پست نوشتن وجود داشته باشه خوشحالی از اینه که در دوره ای زندگی میکنیم که تارانتینیو داره تو همون دوره نفس میکشه و شاهکار میسازه .... چند وقت پیش فکر میکردم اگه اسم این رو تنها بهانه برای دروغ بزرگ خوشبخت بودن نذارم ،پس از چی میتونم یه حلقه درست کنم تا به افتخار زندگی، خودم رو از سقف آویزون کنم

Ponyo on the cliff by the see
یا "زندگی لیسیدن یه تیکه کاغذه که شاید یه وقتی توش شکلات پیچیده بودن" (حسین پناهی)

حالا بگذریم که اگه میخوایم احساس " بودن " بکنیم لیسیدن یه بستنی هم کفایت میکنه ولی برای تزریق زندگی تو رگ روزمرگی ملال آور دنیای پسا مدرنمون به یه چیز قوی تر احتیاج داریم. یه چیزی مثل کودکی زیبا و مثل هروئین قوی . این کاریه که سینما ، ادبیات و هنر در نقطه ی اوجشون برامون انجام میدن .یکی از این نقاط عطف واقعیت گریزی در پرده ی خیال که بر سفره ی سینما پیشکش میشود " پونیو " است

S for vendetta

 S for vendetta
یا چرا این فیلم سیاه سفید نیست! ؟

شده سر سفره ی فیلم بازیتون به فیلم هایی بربخورید که ناخودآگاه ، زیر لب و یواشکی جیغ بکشید " ای وای این کارگردانه این فیلمشو عین زندگی من ساخته ؟" حالا اگه یه فیلمی عین زندگی شما و همسایتون و خانواده ی داییتون و همکلاسی دانشگاهتون و دوست اینترنتیتون تو یه شهر دیگه باشه چی ؟ اون وقت زیر لب چی فریاد میزنید ؟