یادداشتی کوتاه بر تاوان عشق

چند روزی بود از فیلم خوری دور بودم تا دیدن The Consequences of Love. فیلم ایتالیایی تلخی که بعد از دیدنش نمی شه به اون فکر نکرد چون خوره ی مغزتون میشه و نمی تونید از ذهنتون بیرونش کنید چون یه حالت لختی بهتون میده که تا مدتی همراهتون خواهد بود.

پیش از "صداها" از فرزاد مؤتمن شب‌های روشن را هم دیده بودم و از تعریف هایی که در جشنواره ی سال گذشته شنیده بودم و استقبالی که از فیلم شده بود، هفته ی پیش به تماشای صداها نشستم.

هارمونی تکرار

نيمه ي اول ارديبهشت ماه فيلم جديد استاد روي پرده رفت، اکران محدود فقط در سه سينما. گذشت تقريبا دو ماه، فروش فيلم کمتر از نيم ميليون. واکنش منتقد و تماشاچي سرد و منفي، همه چيز نااميدانه پيش ميرود. انتظار شش ماهه امروز به سر رسيد بلاخره مايوسانه به تماشاي فيلم جديد جارموش نشستم "محدوده ي کنترل"، بدون اسلحه، بدون تلفن، بدون اسم و بدون سکـس

امشب در این سفره قراره در مورد فیلمی از مرد بزرگ عالم سینما، کسی که همیشه دلهره داشت و آن را از طریق تصویر خود به بیننده اش منتقل میکرد سخنی گفته شود. فیلم هایش دلهره آورند اما نه به این دلیل که آدم فیلمهایش ترسناکند نه اتفاقا برعکس همیشه باعث ملاقات ما با خوش تیپ ترین ها می شود، دلهره آورند چون میدانیم او کسی نیست که رحمی برای بیننده ی خود قائل شود همیشه مقتول و قاتلی را برای او کنار میگذارد، دلهره آورند چون خوب بلد است با ما بازی کند و در تعلیق خود خواسته اش ما را معلق نگه دارد که آیا قاتل...

همه ی این ها انگشت اشاره ی ما فقط به سمت یک مظنون نشانه می رود آلفرد هیچکاک و سخن گفتن از ربکای زیبا و عفریته!